Białoruś. Instrukcja Obsługi.

spotkanie w Gdańsku

2011-11-16T13:21:00.000-08:00

Uczniowie Liceum im. Jakuba Kolasa z Mińska w listopadzie po raz kolejny przyjechali do Gdańska. "Kurier z Warszawy" przywiózł im broszury "Białoruś. Instrukcja obsługi" oraz pozdrowienia od Inicjatywy Wolna Białoruś.

2011-10-11T11:43:00.000-07:00

Nasze zdjęcia w Dużym Pokoju. Tuż przed finałem projektu.

broszura

2011-10-07T14:33:00.000-07:00

Efekty naszej pracy można było zobaczyć na wernisażu w Dużym Pokoju 4 października. Dziękujemy wszystkim za przybycie i miłą atmosferę. Wtedy też po raz pierwszy światło dzienne ujrzała broszura "Białoruś. Instrukcja obsługi". Broszurę w wersji papierowej można dostać w siedzibie stowarzyszenia IWB przy ul. Koszykowej 24/12 i w kilku innych miejscach w Warszawie, wkrótce również we Wrocławiu, Poznaniu i Mińsku.

zapraszamy na wernisaż

2011-09-03T16:10:00.000-07:00

2011-08-28T07:05:00.000-07:00

Muzyka: Jonsi

portret rodzinny

2011-08-22T08:57:00.000-07:00

Podczas naszej podróży po Białorusi były takie szczególne miejsca, gdzie robiliśmy grupowe zdjęcie [ i klaskaliśmy ]. Szczególne z różnych względów - historycznych lub okolicznościowych.

Zdjęcia dobre na zimowe wieczory, na kominek, komódkę, pod nocną lampkę, bądź toaletkę... do pokazania dzieciom, dla wnucząt, do rodzinnych albumów [elektronicznych].

Oto subiektywny wybór pięciu najlepszych:

Zamek w Mirze

Pałac w Nieświeżu

Agrodrakkar

Grodno, nowy zamek

Ostatnie zdjęcie przed odjazdem, Mińsk, Kamienna Górka

uczestnicy

2011-08-19T06:24:00.000-07:00

Detale detalami, odłóżmy widoczki - najważniejsi są ludzie.
Oto uczestnicy projektu.

teraz polaroid

2011-08-19T06:01:00.000-07:00

Kolejna odsłona twórczości fotograficznej podczas wycieczki po Białorusi w polsko-białoruskim zespole.
Co prawda firma Polaroid nie istnieje już na rynku, ale oryginalna technologia została przechwycona przez Fuji Film, które stworzyło własny aparat. Zdjęcia typu polaroid mają niepowtarzalny klimat. Nie da się ich korygować i odbijać. Naciskasz spust i czekasz aż pokaże się obraz.

Autorami poniższych zdjęć są uczestnicy projektu "Białoruś. Instrukcja obsługi". Autor jest zbiorowy, aparat przechodził z rąk do rąk, zdjęcia robił każdy, kto zobaczył coś ciekawego. Autorzy mogą ujawnić się w komentarzach.

Kraina chabrów. Wszystkie odcienie niebieskiego

2011-08-16T14:30:00.000-07:00

BY! black & white II

2011-08-15T11:55:00.000-07:00

BY! black & white

2011-08-15T11:51:00.000-07:00

BY!

2011-08-15T11:42:00.000-07:00

B&W?

2011-08-13T02:34:00.000-07:00

B&W!

2011-08-13T02:27:00.000-07:00

Развітальная выцечка

2011-08-09T15:48:00.000-07:00

Вось і надышоў апошні дзень нашых вандровак, на прыканцы якіх мы трапілі ў найстаражытнейш горад на Беларусі - Полацк.
Першм прыпынкам на нашым шляху стаў Спаса-Еўфрасіннеўскі манастыр. Там мы пачулі цікавы расповед пра жыццё святой. Яна была дачкою князя Георгія Усяславіча і ўцякла з дому ў 12 гадоў, каб прысвяціць сваё жыццё Богу...

Таксама мы наведалі і будынак, у якім была яе келля.У гэтай царкве нават захаваліся фрэскі яшчэ з тых даўніх часоў, што мяне моцна ўразіла. Потым мы пайшлі да Спаса-Праабражэнскай царквы, каб пакланіцца да машчэй Св. Еўфрасінні. Кожны падыходзіў да яе са сваімі просьбамі і прыкладаўся да шляной труны.
Наступным мы наведалі Сафійски сабор.

Я быў вельмі рады таму, што зноў прыехаў у гэтае надзвычай важнае для беларусаў месца! Гэтым саборам мы сапраўды мусім ганарыцца, таму што ён заусёды быў ахоўникам нашага народу і вытрымаў усе няшчасці, якія выпалі на ягоную долю... У цяперашні час сабор уяўляе сабой прыгожы музей, праўда, у якім экскурсія вялася, нажаль, на расейскай мове((.
Пасля ў нас былі фотаварштаты, на якіх Адам і Моніка далі нам вельмі цікавае заданне. Нам трэба было зрабіць партрэты зусім незнаёмых людзей у незнаёмым горадзе, спачатку гэта здавалася немагчымым, але потым усё пайшло як трэба і ўсе засталіся евльмі задаволенымі!)

Напрканцы падарожжа мы спыніліся ў Курапатах. Там мы даведаліся, якія жудасныя рэпрэсіі адбваліся пад Менскам і як гэта месца не шануе наша ўлада.
У Менску аўтобус нас прывёз да плошчы Каліноўскага, дзе мы развіталіся з сябрамі і накіраваліся дадому.)

Dzien dziewiaty

2011-08-09T14:52:00.000-07:00

Ostatnie dziewiec dni minelo nam naprawde szybko. Kazdego kolejnego dnia coraz lepiej poznawalismy Bialorus, jej mieszkancow oraz historie tego kraju. Czy zdobyta przez nas wiedza wystarczy aby stworzyc instrukcje obslugi tego kraju? To okaze sie juz niedlugo, poniewaz koniec wyjazdu nie oznacza przeciez konca projektu. Chociaz naprawde zal opuszczac naszych bialoruskich kolegow i kolezanki w Warszawie czeka nas wiele pracy- zaraz po powrocie do Warszawy rozpoczniemy prace nad broszura "Bialorus- Instrukcja obslugi". Dzisiaj w trakcie warsztatow w Polocku zrobilismy kilka protretow mieszkancow tego miasta, ktore byc moze wykorzystamy w broszurze.

Plac Kalinowskiego

2011-08-09T12:47:00.000-07:00

Pałac Republiki na Placu Październikowym/Kalinowskiego.

Oficjalnie nosi nazwę Placu Październikowego i znajduje się w samym centrum Mińska. Inna nazwa używana jest przez towarzystwa opozycyjne od czasu demonstracji wyborczych w marcu 2006 roku. Dlaczego Konstanty Kalinowski? Jest on bohaterem narodowym Białorusinów. Żył w latach 1838- 1864, zginał czasie powstania styczniowego. Domagał się odłączenia Litwy od Rosji i stworzenia na nowo Wielkiego Księstwa, w którym Białorusini mieliby zagwarantowaną ochronę własnego języka i własnej kultury. W czasie powstania styczniowego był dowódcą komitetów na dzisiejszych kresach, za co został aresztowany i skazany na karę śmierci przez powieszenie, którego dokonano w Wilnie.

Plac Kalinowskiego to miejsce protestów opozycji w trakcie trwania i po zakończeniu wyborów prezydenckich. Największe z nich miały miejsce w 2006 i 2010 roku. Na plac przychodziło wówczas nawet po 50 tys. ludzi. Organizowali oni miasteczka namiotowe, które otaczane były kordonami milicji. Wyjście z tłumu dla każdego protestującego oznaczało natychmiastowe aresztowanie, atmosfera, mimo zimy, była gorąca.

Plac Kalinowskiego dla Białorusinów jest symbolem walki o wolność i wiary w przyszłość, w której wielu z nich dopatruje się niepodległego i niezależnego od Rosji własnego państwa. Dziś wszelkie zgromadzenia na Placu Październikowym w Mińsku narażone są na kontrole milicji, mamy nadzieję, że kiedyś na Placu Kalinowskiego wycieczkom z całego świata mieszkańcy będą opowiadali co się tam wydarzyło.
Michael Rendemann

wycieczka na wschodnie krańce Białorusi

2011-08-09T12:09:00.000-07:00

Eufrozyna Połocka

święta mniszka prawosławna z XII wieku

założyła klasztor męski i żeński

życie poświeciła na krzewieniu oświaty

uważana za patronkę Białorusi

zmarła w Jerozolimie- obecnie jej ciało znajduje się w Połocku
i jest przedmiotem kultu całego prawosławia

Дзень восьмы без слоў, у момантах \ Ósmy dzień bez słów, w chwilach

2011-08-08T16:31:00.000-07:00

Найбольш цікавыя здымкі за восьмы дзень\ Najbardziej interesujące zdjęcia ósmego dnia

Alex

Mordeczki :D

2011-08-08T15:24:00.000-07:00

Невялікая падборка з усяго падарожжа/ Mały wybór podróży. by Alex

2011-08-08T02:57:00.000-07:00

Невялікая падборка, зробленая за гадзіну з некалькіх рэпартажных і найбольш цікавых мастацкіх
здымкаў.
Mały wybór dokonany przez godzinę reportaż i kilka najciekawszych funkcji
zdjęcia
.
Дзень першы Dzień pierwszy

Брэст

Дзень другі Dzień drugi

Слонім

Дзень трэці Dzień trzeci

Дзень чацвёрты Dzień czwarty

Мір

Дзень ШОСты Dzień szósty
Начныя фотаварштаты

Дзень сёмы Dzień siódmy

Рэнді на замке ў Гольшанах.

Ля вогнішча...

Хто хоча паглядзець мае лепшыя здымкі, націскайце: http://palkan.photoclub.by/portfolio
Kto chce zobaczyć moje najlepsze zdjęcia, naciśnij: http://palkan.photoclub.by/portfolio

.

Jestem koniem / я конь

2011-08-08T01:27:00.000-07:00

Dzien siodmy. Biwak.

2011-08-07T15:51:00.000-07:00

Siodmy dzien przeminal juz dawno. Ale ze posty pojawiaja sie z malym opoznieniem, relacja z dnia siodmego pojawi sie dopiero teraz. Glowna atrakcja byl zdecydowanie niesamowity, szalenie integrujacy nasze narody biwak. Oczywiscie wczesniej zwiedzalismy, podrozowalismy naszym turbo-autokarem ... jednak biwak, zdecydowanie wygral! Dotarlismy dosc wczesnie z namiotami, dobrymi humorami i jakze pustymi brzuchami.
Na szczescie czekaly na nas niesamowite szaszlyki, produkcji mamy Michala (bardzo dziekujemy!). Potem zaczela sie czesc rekreacyjna - sporty wodne, skoki w dal z piaszczystej skarpy i wiele, wiele innych. Finisz - ognisko z gitara w reku. Dwie ekipy. Polska i Bialoruska. Piosenka za piosenka i w zasadzie nie wiadomo kto byl bardziej wsluchany w kogo. Noc. Oj, skonczylo sie za szybko.

Dzien szosty. Minsk.

2011-08-06T15:31:00.000-07:00

Dotarlismy. Uff.
Mialo byc strasznie, przyjazd w nocy, a milicja miala sie czaic na kazdym kroku. Jest dobrze. Wszyscy pozytywnie zaskoczeni, a nawet rzecz moznaby - zauroczeni. Oczywiscie, milicji jest sporo, socjalistyczny styl blokow z wielkich plyt i golych cegiel powala, ale warto. Warto bylo podrozowac do tego miejsca przez piec dni by zrozumiec jego istote. Przyjazd bezposrednio od stolicy do stolicy nie mialby sensu, nie rozumielibysmy jak wyglada ten kraj, nie poznalibysmy siebie nawzajem. A poznajemy siebie przez wiele roznych aspektow tej podrozy. Dzisiaj poznalismy siebie w fotografii nocnej.

W drodze do Mińska / у дароге да Минску

2011-08-06T09:19:00.000-07:00

Drogówka - w drodze do Mińska :)

ДАИ - у дароге да Минску

Grodno - dzień szósty

2011-08-06T05:46:00.000-07:00

„Polskie” miasto na Białorusi. Siedziba Związku Polaków na Białorusi. Uliczki i zabudowa, brak liczników przy sygnalizacji, prawie jak w Polsce ;) Jedna czwarta to Polacy, do granicy (zarówno z Polską jak i Litwą) rzut beretem.

Miasto nosi tytuł królewskiego, ze względu na dwa zamki położone nad rzeką Niemen górujące nad miastem. Historia miasta jest silnie związana z wieloma postaciami i wydarzeniami z historii Rzeczpospolitej Obojga Narodów.

Stary Zamek wybudowany przez Książat ruskich w XI wieku. Stefan Batory uczynił z Grodna faktyczną stolicę Rzeczypospolitej, a więc zamek stał się siedzibą Króla. Zniszczony raz przez wojska moskiewskie został odbudowany z inicjatywy kanclerz wielkiego litewskiego i starosty grodzieńskiego Krzysztofa Zygmunta Paca. Odbywały się w nim sejmy zwyczajne Rzeczypospolitej, ale gdy Szwedzi zniszczyli go podczas wojny północnej w 1706 nie został już odbudowany.

Nowy Zamek wybudowany w latach 1734 – 1751 za panowania Augusta III. Stał się siedzibą letnią królów Polski i Książąt Litewskich. W tym gmachu podczas ostatniego sejmu Rzeczypospolitej w 1793 r. został podpisany traktat rozbiorowy z Rosją i Prusami, a w roku 1795 król Stanisław August Poniatowski złożył podpis pod aktem abdykacji. Rosjanie podczas zaborów używali go jako szpital i koszary. II Wojna Światowa to jego totalnie zniszczenie, a po niej został odbudowany w stylu socrealizmu i pełnił funkcję siedziby komitetu obwodowego Partii.

Obecnie oba zamki to muzea, w których można poznawać historię zamków, Grodna jak i całego regionu.

Dzień piąty.

2011-08-05T02:12:00.003-07:00

Mamy internet po pięciu dniach poszukiwań. Mamy go z przerwami, bo kiepski tu zasięg, a więc tak oto powstaje pierwszy wpis z ziemi białoruskiej. Jedziemy w stronę Nowogródka, to już półmetek naszej wycieczki. Wszyscy są pozytywnie zaskoczeni tym krajem. Gościnność, świetne jedzenie, niesamowite krajobrazy i obcowanie z młodzieżą Białoruską - burzymy stereotypy.
Jadąc na zbiórkę pierwszego dnia, pełni obaw, objuczeni torbami, z głupimi komentarzami za plecami (po co przecież jechać na Białoruś?) postanowiliśmy znaleźć instrukcję obsługi tego kraju. Szukamy. Szukamy ludzi z którymi można rozmawiać, miejsca które zachwycają i poznajemy historię Białorusi. Czy 10 dni wystarczy? Czy można w ogóle stworzyć łatwy przepis na życie w tym miejscu. Wyklaskując rytm, patrzę przez okno i myślę, że będę tu chciała jeszcze kiedyś wrócić. Zmieniać. Działać!

Dzień Czwarty- z Mordeczkami u Radziwiłłów

2011-08-04T15:50:00.000-07:00

Czwartego dnia naszej podróży dotarliśmy do zamku w Nieświeżu. Nie trzeba nikogo długo przekonywać o wyjątkowości tego miejsca. Malownicza okolica urzekły zapewne również Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła, członka najbardziej wpływowej rodziny magnackiej na Litwie. W 1582r. rozpoczął budowę zamku w stylu renesansowo-barokowym projektu Jana Maria Bernardoniego. Zamek w Nieświeżu wielokrotnie ucierpiał podczas wojen toczonych przez Rzeczpospolitą. Jednakże w czasie pokoju kolejni członkowie rodziny Radziwiłłów odbudowywali zamek zgodnie z ówczesną modą. To właśnie kolejne przebudowy nadały mu tak unikatowy charakter. Po II wojnie światowej rodzina Radziwiłłów została zmuszona do opuszczenia rezydencji, zamek został przekształcony w senatorium. Stopniowo popadał w ruinę. W 1995r. został on uznany za narodowy pomnik historii Białorusi, co jednak nie uchroniło go przed dalszym rozpadem. Jego gruntowna renowacja rozpoczęła się w 2005r. gdy zamek w Nieświeżu został jako jeden z trzech zabytków Białorusi został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Dzien 4 cz.1, czyli podboj kolejnego zamku!

2011-08-04T15:19:00.000-07:00

Po nocy spedzonej w gospodarstwie agroturystycznym pod Slonimem nasze morale byly bardzo wysokie. Plywanie w stawie, dzikie zjazdy na linach czy zabawy na drakarze tylko ulatwily nam dalsza integracje. Z takim nastwieniem ruszylismy w dalsza podroz po Bialorusi. W planie na dzisiaj mielismy podboj jednego z trzech zabytkow UNESCO na Bialorusi.

Zespol zamkowy w Mirze zostal zbudowany w l. 1506-1510 przez marszałka litewskiego Jerzego Illinicza. Około 1568 mirski zamek na mocy testamentu wnuka Jerzego Illinicza przeszedł w ręce książąt Radziwillow, którzy przebudowali go w stylu renesansowym .Wzdłuż wschodnich i północnych ścian zamku powstał pałac. Gipsowe fasady zostały udekorowane wapiennymi portalami, płytami, balkonami i gankami.

Forteca była niszczona przez Szwedow w 1655 i 1706. Odbudowana stała się rezydencją m.in. wojewody wilenskiego Karola Stanislawa Radziwilla, który znany był z wystawnych uczt i ekscentrycznego stylu zycia. W czasach napoleonskich forteca zostala opuszczona i czesciowo zniszczona. Pod koniec XIX wieku budowla zostala odnowiona i ponownie zamieszkana. W pozniejszym okresie zamek przechodzil z rak do rak az w 1895 roku zamek kupila rodzina Światopełk-Mirskich i miala go w posiadaniu do 1939 roku. Po II wojnie światowej zamek był opuszczony i ponownie popadł w ruinę. W 1969 r. przeprowadzono częściową konserwację budowli a od 1991 r. trwa restauracja zabytku, będąca obecnie na ukończeniu. W 2000 r. zamek w Mirze został wpisany na listę obiektów Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.

W swojej bogatej historii zamek byl swiadkiem wielu waznych bitew min. w dniach 9-10 lipca 1812 r. straż przednia kawalerii marszałka Davout składająca się z 3‑tysięcznego oddziału polskiej jazdy pod dowództwem gen. Rożnieckiego, starła się pod Mirem ze strażą tylną rosyjskiej armii Bagrationa, składającej z ponad 10‑tysięcznego oddziału kozaków pod dowództwem atamana Płatowa. W zaciętej potyczce Polacy stracili ok. 300 zabitych, straty nieprzyjaciela były znacznie większe. Zmuszony do wycofania Płatow częściowo wysadził zamek w powietrze. Tego dnia zamek był świadkiem kolejnej bardzo waznej bitwy, bitwy o niepodleglosc Bialorusi. Chociaz bron zastapiona zostala rytmicznym klaskaniem a rycerze mlodzieza. Jest to chyba najwazniejsza bitwa w historii zamku. Zyje Bialorus!

Wiecej informacji o zamku: http://www.kresy.pl/zobacz-kresy,miejsca?zobacz/zamek-w-mirze

Białoruski Mickiewicz jakiego jeszcze nie znamy.

2011-08-04T14:49:00.000-07:00

Adam Mickiewicz wielkim poetą był. Każdy z nas przynajmniej kilka razy miał okazję wysłuchać jego życiorysu, przeczytać kilka jego dzieł, niejako spotkać się z nim. Rzadko jednak w wspominkach o Mickiewiczu pojawia się jego Białoruskie pochodzenie. W szkołach się o tym nie mówi. Polak i kropka. A raczej, pała - jeżeli będziesz zadawał zbyt trudne pytania swojej nauczycielce języka polskiego. Obrzędy, zwyczaje i motywy często więc w dość ogólnikowy sposób nazywane są ludowymi. Nic o białoruskości. A przecież miejsce narodzenia wieszcza, ukształtowało go w pewien sposób. Nowogródek, bo to właśnie tam narodził się Adam Mickiewicz przypomina całym sobą historię życia wieszcza. Dziś jest to raczej rozbudowana, niezamożna wieś, dla której czas zatrzymał się w miejscu – co najmniej 50 lat temu. Parterowe drewniane domy ze spadzistymi dachami pokrytymi eternitem wypełniają niemal całe miasto. Wśród relikwii przeszłości niewiele znaleźć można przedmiotów należących bezpośrednio do pisarza. Jedynie rokokowy zegar wileński w jego dworku i pozłacane okulary, które zgubił w Odessie, a które ktoś odesłał do muzeum.

– Pożar! Pożar! – krzyczeli mieszkańcy Nowogródka. Dwunastoletni Adam całą noc z 11 na 12 października 1811 r. obserwował łunę unoszącą się nad miastem. Aby lepiej widzieć, wszedł na drabinę opartą o budynek oficyny, obserwując z zapartym tchem malowniczy pejzaż śmierci. Miejsca znane Mickiewiczowi z dzieciństwa i młodości oraz związane z nimi wydarzenia stały się inspiracją wielu utworów. Pożogę, która mocno go poruszyła, opisał chociażby w młodzieńczym wierszu ,,Oda o pożarze w Nowogródku'', a potem w ,,Konradzie Wallenrodzie''

Dzisiejsze ściągi internetowe dla maturzystów świadczą o znacznym postępie. Zaczyna się pisać i zwracać uwagę na białoruskie pochodzenie naszego narodowego wieszcza. I tak według starodawnych białoruskich podań postać wędrownego śpiewaka lub Starca jest, uosobieniem mądrości i cnoty. Popularnym motywem występującym w tych podaniach jest również postać rusałki, zamieszkująca ten kraj pełen rzek i jezior. Z białoruskich podań pochodzi również motyw zniknięcia cerkwi, która za grzechy ludzi zapadała się pod ziemię, wraz z tymi, którzy się w niej znajdowali. Mickiewicz z tego wszystkiego korzysta pełnymi garściami, zachwycając romantycznością swoich utworów.

Podsumowując, koniecznie zaznaczyć trzeba fakt, iż Litwa mickiewiczowska, która dla wielu przeciętnych czytelników stanowi nie lada zagadkę geograficzną, to Wielkie Księstwo Litewskie, czyli terytorium zarówno dzisiejszej Białorusi jak i Litwy z Wilnem. Okolice te wiążą się również z okresem studiów na Uniwersytecie Wileńskim. Zarówno Białoruś oraz Litwa mają prawo uważać największego polskiego poetę za swojego krajana. Jednak Mickiewicz, w pewnym momencie musiał pożegnać się na zawsze z ukochaną ziemią, z uwagi na wyrok władz carskich. Wygnany za ,,nierozsądny polski nacjonalizm,, na zawsze opuścił ukochane ziemie: ,,kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie święty i czysty, jak pierwsze kochanie''. Adieu!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Адам Міцкевіч быў вялікім паэтам. Усе з нас хоць бы некалькі разоў у яго была магчымасць пачуць гісторыю свайго жыцця, чытаў некалькі яго твораў, як калі б з ім сустрэцца. Рэдка, аднак, ва ўспамінах Міцкевіча з'яўляецца свайго беларускага паходжання. Школы не казаць пра гэта. Полюс, і кропка. Ці, хутчэй, башка - калі вы спытаеце занадта складаныя пытанні свайго настаўніка польскай мовы. Рытуалы, звычаі і матывы так часта ў даволі расплывіста, завуцца народнымі. Нічога пра Belarusianness. І ўсё ж, дзе нарадзіўся бард, па форме яна ў некаторым родзе. Навагрудак, таму што гэта, дзе Адам Міцкевіч нарадзіўся каля адзін аднаго, як гісторыя жыцця барда. Сёння яна вельмі шырокая, беднай вёсцы, для якіх час спыніўся на месцы - не менш як 50 гадоў таму. Аднапавярховыя драўляныя дамы з пакатымі стрэхамі, пакрытымі з этернит запаўняюць амаль увесь горад. Сярод нешматлікіх рэліквій мінулага, можна знайсці асабістыя рэчы прама на пісьменніка. Толькі Вільні ракако гадзіны ў сваім асабняку і залатых акулярах, якія ён страціў у Адэсе, і што хто-то даслаў у музей.

- Агонь! Агонь! - Наваградак жыхары крычалі. Дванаццацігадовы Адам ноч на 11 12 кастрычнік 1811 года, назіраў свячэнне плыве над горадам. Каб лепш бачыць, пайшоў уверх па лесвіцы на аснове будынка прыбудовы, глядзець, затаіўшы дыханне, маляўнічы пейзаж смерці. Месцы Міцкевіча вядомая з дзяцінства і падлеткавага ўзросту і звязаных з імі падзей натхнення многіх песень. Пажар, які рухаўся яму моцна, апісаны нават у маладосці вершы, Ода пажару ў Nowogrodek''and тое, Конрад Валенрод''

Сучасны Інтэрнэт сувязі для выпускнікоў сярэдніх школ паказваюць істотнага прагрэсу. Ён пачынае пісаць і звярнуць увагу на беларускім паходжанні нашага нацыянальнага барда. І так, па старажытнай традыцыі беларускага постаць блукаючага спявак або Стары ўвасабленнем мудрасці і цноты. Агульная тэма прысутнічае ў гэтых казках таксама форма русалак, якія насяляюць гэтую краіну поўна рэк і азёр. Беларускі прыкладанняў таксама ўваходзіць зьнікненьні царквы тэму, якая за грахі людзей ўпалі ў зямлю, разам з тымі, хто ў ім. Міцкевіча, з усёй гэтай жмені выкарыстання, атрымліваючы асалоду ад рамантыкай яго песень. Такім чынам, пераканайцеся, што вы праверыць факт, што Літва Міцкевіча, які на працягу многіх сярэдніх чытачоў цалкам геаграфічныя загадкі, Вялікага княства Літоўскага, на тэрыторыі абодвух сучаснай Беларусі і Літвы ў Вільнюсе. Вобласць таксама асацыюецца з перыядам вучобы ў Віленскім універсітэце. І Беларусь, і Літва маюць права варта разглядаць як найвялікшы польскі паэт свайго суайчынніка. Тым не менш, Міцкевіча, у пэўны момант прыйшлося развітацца назаўжды, каб яго любімая зямля, з-за эфекту царскіх уладаў. Выгнаны на карысць, неабгрунтаваныя польскага нацыяналізму, заўсёды застаецца каханай зямлі: "Зямля дзяцінства! Ён заўсёды будзе свята і чыста, як і першае каханне''. Бывайце!

Dzien trzeci w Rozanach

2011-08-03T21:21:00.000-07:00

Trzeciego dnia popoludiu odwiedzilismy miejscowosc Rozany w obwodzie Brzeskim. W XVII wieku rozanska linia rodu Sapiehow wzniosla tam swoja glowna siedzibe – piekny barokowo-klasycystyczny palac wzorowany na francuskim palacu z Nancy, bedacy polaczeniem tradycji miejscowych i zachodnioeuropejskich. Palac byl ogromny. Sam dziedziniec zajmowal poltora hektara. Niestety do dnia dzisiejszego zachowaly sie tylko ruiny tej peknej rezydencji. Jednak nawet one potwierdzaja owczesne bogactwo rodu Sapiehow i pokazuja jego wielkosc oraz potege. Do upadku palacu w glownej mierze przyczynila sie wojna polnocna, ktora rozgrywala sie miedzy innymi na terenach wspolczesnej Bialorusi. W latach 60 XVIII wieku na polecenie Aleksandra Sapiehy palac zostal odnowiony przez utalentowanego archiktekta ze szkoly w Dreznie, Jana Samuela Beckera w stylu neoklasycystycznym. W palacu byly przechowywane bogactwa rodu Sapiehow, jednak zostaly skonfiskowane i wywiezione do Rosji po powstaniu listopadowym. Do tej pory jednak krazy legenda o wielkim skarbie ukrytym w podziemiach. Podczas I i II wojny swiatowej palac zostal spalony i zburzony. Jednak ruiny nadal posiadaja romantyczny i urokliwy klimat, ktory sklonil nas do przeprowadzenia wlasnie tam warsztatow fotograficznych. Warsztaty polegaly na wyrazeniu siebie poprzez fotograficzna odpowiedz na trzy proste pytania: kim jestes?, co lubisz robic? I kim chcesz zostac w przyszlosci? Piekno otaczajacych nas ruin natchnelo nas do zrobienia naprawde ladnych zdjec pokazujacych nas takimi, jakimi rzeczywiscie jestesmy, a same warsztaty pomogly nam poznac sie lepiej nawzajem i zintegrowac. Dlatego z pewnoscia palac w Rozanach pozostawil w nas same pozytywne emocje i wspomnienia.

А цяпер па-беларуску і без цэнзуры… =)

А 12 гадзіне трэцяга дня, мы наведалі мястэчка Ружаны ў Брэсцкай вобласці. У XVII стагоддзі ружанская лінія роду Сапегаў збудавала там сваю рэзідэнцыю –прыгожы палац у стылі барочнага класіцызму, які нагадвае французкі комплекс ў Нансі. Палац ў Ружанах уяўляў сабой спалучэнне заходнееўрапейскіх і мясцовых традыцый , і быў вельмі вялікім. Замкнутая тэрыторыя параднага двара займала 1,5 гектара. Нажаль, да сённяшняга дня захаваліся толькі руіны гэтай цудоўнай рэзідэнцыі, аднак, нават яны пацвярджаюць тагачаснае багацтва роду Сапегаў. Да канчатковага зруйнавання палацу спрычынілася Паўночная вайна, якая вялася паміж чужымі народамі на тэрыторыі Беларусі. У 60 гадах XVIII стагоддзя на службу да Аляксандра Сапегі паступае таленавіты архітэктар дрэзданскай школы Ян Самуэль Бэккер, дзякуючы якому палац быў адбудаваны ў стылі нэакласіцызму. У сваёй рэзідэнцыі род Сапегаў меў найкаштоўнейшы мастацкі збор, які аднак быў канфіскаваны і вывезены ў Расею. Да гэтай пары існуе паданне, што ў падзямеллях палацу знаходзіцца вялікі скарб. Падчас I i II сусветных войнаў рэзідэнцыя Сапегаў была спаленая і зруйнаваная, але руіны і надалей ствараюць рамантычны настрой, які прывабіў нас да правядзення там фотаварштатаў. Сутнасць варштатаў палягала на выяўленні сябе праз фотаздымкі, якія адказвалі на пытанні: кім ты з’яўляешся?, чым ты любіш займацца? і кім ты хочаш стаць у будучыні? Наяўнасць у наваколлі прыгожых руін натхняла нас на атрыманне сапраўды цудоўных здымкаў, што паказвалi нас такімі, якімі мы напэўна і ёсць, а самі варштаты дапамаглі нам лепей пазнаць адзін аднога. Таму з упэўненасцю можна сказаць, што палац у Ружанах пакінуў у нас самыя пазітыўныя, добрыя і глыбокія эмоцыі і ўспаміны.

Białorusin Tadek Kościuszko / Поляк Тадэвуш Касцюшка

2011-08-03T16:26:00.000-07:00

Andrzej Tadeusz Bonawentura Kościuszko. Bohater Polski, Białorusi i Stanów Zjednoczonych. W Ameryce Kościuszko walczył w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych, gdzie projektował fortyfikacje, co wielokrotnie pozwalało odnosić armii amerykańskiej zwycięstwa. W historii Polski zapisał się jako Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej podczas insurekcji w roku 1794. To samo wydarzenie sprawia, iż Kościuszko jest ważną postacią również dla Białorusinów, gdyż powstanie objęło obszar Wielkiego Księstwa Litewskiego, którego większą część stanowiło dzisiejsze terytorium Białorusi. Tak prezentuje się bardzo ogólnikowo postać tego wielkiego bohatera i nie widzę tu potrzeby, aby rozwodzić się bardziej nad jego biografią. Pozostaje tylko dyskusja nad narodowością Tadeusza Kościuszki...
Odwiedzając malowniczą Mereczowszczyznę (rodzinne strony Kościuszki), staraliśmy się pokazać, że ten bohater, tak wielu krajów jest/był w istocie obywatelem Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Spieranie się o przynależność narodowościową Tadka musimy uznać za bezsensowne, gdyż można go uznać zarówno Białorusinem, jak i Polakiem. Choć sam nazywał siebie "Litwinem", gdyż uważał się za obywatela Wielkiego Księstwa Litewskiego! Trochę to skomplikowane... Kończąc już, chciałbym przytoczyć słowa historyka Uładzimira Arłou, które wypowiedział z okazji 264 rocznicy urodzin Tadeusza Kościuszki: "My Białorusini, jesteśmy narodem europejskim. (...) Hańbą dla dzisiejszych władz jest to, iż imię oprawcy Suworowa noszą w naszym kraju dziesiątki ulic. Tu na kamieniu, napisano, że Kościuszko jest wielkim synem ziemi białoruskiej. (...) Przyjdzie czas, gdy Kościuszko będzie oficjalnie uznany za naszego bohatera narodowego. A to, że co roku zbieramy się tutaj, świadczy o naszym powrocie do Europy, do ideałów europejskich, o które walczyli powstańcy Kościuszki."

Анджэй Тадэвуш Бонавентура Касцюшко выдатнейшы культурны дзеяч Польшчы, Беларусі і Амерыкі. Нарадзіўся на Мерачоўшчыне (сучасная Беларусь), Вучыўся ў Піярскім калегіуме, Варшаўскім кадэцкім корпусе і Парыжскай ваеннай акадэміі. У пасляакадэмічныя часы з'ехаў у далёкую Амерыку. У тыя часы ішла Англа - Амерыканская вайна, паўсталі былыя калоніі Англіі каб ад'ваяваць сваю незалежнасць. Тадэвуш, чалавек мэтанакіраваны ( за гэтую якасць атрымаў мянушку Швед ), паступіў у армію паўночных штатаў, і будучы інжынерам-фарціфікатарам распрацаваў план шэрагу значных ваенных збудаванняў. Таксама ўдзельнічаў у баях на баку арміі паўднёвых штатаў. У выніку паразы ў вайне англічан, Касцюшка атрымаў вялікі маёнтак у ЗША і шматлікія ўзнагароды.

На радзіме ён пачаў падрыхтоўку паўстання за аднаўленне былой Рэчы Паспалітай і незалежнасць народа польскага. 24 сакавіка 1792 года ў Кракаве Тадэвуш Касцюшка прысягнуў народу польскаму і стаў кіраўніком паўстання. Ён таксама сабраў атрады касінераў і стварыў вышэйшы орган урада Рэчы Паспалітай. Аднак войскі Расеі перамаглі, і Тадэвуша вывезлі ў Петрапаўлаўскую крэпасць. З тых часоў ён ужо не адыгрываў значную палітычную ролю.

І будучы тут, на Мерачоўшчыне, ў сядзібе, дзе некалі жыў гэты выдатны дзеяч гісторыі, мы, прадстаўнікі абодвух народаў, польскага і беларускага, распавядалі аб ім і ў нейкім сэнсе ўшаноўвалі памяць нашага агульнага, выдатнага Тадэвуша Бонавентуры Касцюшкі.

warsztaty w Różanie

2011-08-03T10:12:00.000-07:00

Poeta reportażu / імпэратар рэпартажу

2011-08-02T13:06:00.000-07:00

Drugiego dnia naszej wycieczki po Białorusi odwiedziliśmy dom rodzinny Ryszarda Kapuścińskiego. Jest to postać, która w pewien sposób łączy nasze narody gdyż urodził się na terytorium Białorusi, lecz jego twórczość i życie były silnie związane z Polską. Był dumny ze swoich korzeni i marzył nawet o tym, aby napisać książkę o Pińsku, lecz nie zdążył. Ryszard Kapuściński był reportażystą, publicystą, poetą i dziennikarzem, znanym jako ''cesarz reportażu''. Spisywał swoje przemyślenia z wizyt w wielu różnych miejscach świata, między innymi z Boliwii, Iranu, Sudanu, czy Etiopii. Jest obok Stanisława Lema najczęściej tłumaczonym polskim autorem. Jego najbardziej znane dzieła to ''Cesarz'', ''Imperium'' a także ''Heban''.

На другі дзень нашай выцечкі мы пабачылі дом Рышарда Капусьцінскага. Гэта постаць аб'ядноўвае два нашыя народы. Ён нарадзіўся ў Пінску, на Беларусі, і хоць усё жыцьцё пісаў па-польску, ніколі не забываўся на сваю радзіму, і нават была ў яго мара – напісаць кніжку пра Пінск, але не ўдалося. Рышард Капусьцінскі – слынны ва ўсім сьвеце пісьменьнік, журналіст, паэт, «імпэратар рэпартажу». Ён напісаў вельмі шмат кніг («Імпэрыя», «Калі б цэлая Афрыка», «Цэзар», «Шахіншах») пра разнастайныя краіны, ў якіх пабываў – Эфіёпія, Іран, Судан, Балівія і інш. Капусьцінскі пасьля Лема быў найбольш перакладаным польскім аўтарам.

Брэсцкая Крэпасць альбо тое, што не запосціў у першы дзень=)

2011-08-01T14:45:00.000-07:00

Брэсцкая крэпасць была пабудавана ў 30-я – пачатку 40-х гадоў XIX стагоддзя каля перакрыжавання рэк Заходні Буг і Мухавец на месцы старога Брэста. У час будаўніцтва ўвесь горад быў перамешчаны на новую тэрыторыю на ўсход ад Цытадэлі.Крэпасць размяшчалася на 4 астравах, утвораных рукавамі рэк Мухавец і Заходні Буг і сістэмай каналаў.У цэнтры крэпасці размешчана Цытадэль, або Цэнтральнае ўмацаванне, якое мастамі звязана з 3 штучнымі астраўнымі ўмацаваннямі. Гэта:

Кобрынскае ўмацаванне (паўночна-ўсходні бок)
Цярэспальскае ўмацаванне (заходні бок)
Валынскае ўмацаванне (паўднёва-ўсходні востраў)

Агульная плошча крэпасці - каля 4 квадратных кіламетраў. З набліжэннем да Брэста германскіх войск падчас Першай сусветнай вайны, колішні камендант крэпасці Лаймінг стварыў савет абароны, які прызнаў магчымым у выпадку аблогі пратрымацца 8 месяцаў. Аднак па загаду Вярхоўнага камандавання 8-12 жніўня 1915 гарнізон, крапасное ўзбраенне, баявыя запасы, маёмасць і амаль ўсё насельніцтва Брэста былі эвакуіраваны, частка ўмацаванняў былі ўзарваны. З 15 жніўня 1915 да канца Першай сусветнай вайны крэпасць была занята германскімі войскамі. Тут на тэрыторыі Цытадэлі ў Белым палацы быў падпісаны Брэсцкі мір (3.03.1918).У 1921 г. паводле ўмоў Рыжскага мірнага дагавора горад Брэст з крэпасцю адышлі да Польшчы. У Брэсцкай крэпасці размяшчаліся часці 9-га Палескага корпуса Войска Польскага, якімі камандваў генерал Кастусь Плісоўскі. На пачатку Другой сусветнай вайны ў верасні 1939 нямецка-фашысцкія войскі бамбілі крэпасць, была пашкоджана частка абарончай казармы Цытадэлі, будынак інжынернага ўпраўлення, Белы палац. 14 верасня 1939 да крэпасці падышлі перадавыя часці 19-га танкавага корпуса германскай арміі, пасля ўпартых баёў 17 верасня, яны захапілі крэпасць.22 верасня ў адпаведнасці з сакрэтным пратаколам да пакта Молатава-Рыбентропа у горад і крэпасць увайшла 29-ая лёгка-танкавая брыгада Чырвонай Арміі. Знаходжанне нямецкіх войск у крэпасці закончылася сумесным развітальным парадам і абменам сцягамі(парад прымалі Гейнц Гудэрыян і Сямён Крывашэнін). 22 чэрвеня ў 3:15 па крэпасці быў адкрыты артылерыйскі агонь. У выніку былі знішчаны склады, вадаправод, перапыненая сувязь, нанесеныя буйныя страты гарнізону. У 3:45 пачаўся штурм. Нечаканасць нападу прывяла да таго, што адзінага скаардынаванага супраціву гарнізон аказаць не змог і быў разбіты на некалькі асобных ачагоў. Моцны супраціў немцы сустрэлі на Валынскім і асабліва на Кобрынскім умацаванні, дзе справа дайшла да штыкавых нападаў.Да вечара 24 чэрвеня немцы авалодалі Валынскім і Цярэспальскае ўмацаваннямі, а рэшткі гарнізона апошняга, усведамляючы немагчымасць трымацца, ноччу пераправіліся ў Цытадэль. Такім чынам, абарона засяродзілася ў Кобрынскім умацаванні і Цытадэлі. На Кобрынскім умацаванні да гэтага часу ўсе абаронцы (каля 400 чалавек пад камандаваннем маёра Пятра Міхайлавіча Гаўрылава) засяродзіліся ва Усходнім форце. Штодня абаронцам крэпасці прыходзілася адбіваць 7-8 нападаў, прычым ўжываліся агнямёты. 26 чэрвеня упаў апошні ўчастак абароны Цытадэлі каля Трохарочнай брамы, 30 чэрвеня - Усходні форт. Арганізаваная абарона крэпасці на гэтым скончылася - заставаліся толькі ізаляваныя ачагі супраціву і адзінкавыя байцы. Адна з надпісаў у крэпасці, пакінутая 20 ліпеня, абвяшчае: «Я паміраю, але не здаюся. Бывай, Радзіма ». Па паказаннях сведак, стральба чулася з крэпасці да пачатку жніўня.

Майкі, дзякуй за здымкі=)

Паехалі! ) // I pojechali :)

2011-08-01T03:25:00.001-07:00

Animowana historia Białorusi

2011-07-30T08:03:00.000-07:00

Znalezione jeszcze w Warszawie.

2011-07-28T09:49:00.000-07:00

z chaosu powstaje dzieło

2011-07-26T12:13:00.000-07:00

Nieco chaotyczna, abstrakcyjna, ekscentryczna, za to artystyczna wersja warsztatów z początku lipca.

czekając na...

2011-07-09T09:58:00.000-07:00

Czekając na warsztaty na Białorusi - kolejna porcja zdjęć z warsztatów w Warszawie, w Dużym Pokoju.

koszulki!

2011-07-03T13:13:00.001-07:00

polsko-białoruski Duży Pokój

2011-07-03T13:10:00.000-07:00

Towarzyszki i Towarzysze!

2011-07-03T06:40:00.000-07:00

Nastał czas ciężkiej, merytorycznej pracy z Naszym bratnim Narodem i żywimy nadzieję, iż wysiłek włożony w te działania spłaci się lepszym zrozumieniem Naszych bliskich sąsiadów.

Nastau czas ciażkaj, metadycznaj pracy z naszym brackim narodam i żyviem z nadziejaj...

Początek wielkiej polsko-białoruskiej przygody.

2011-07-03T04:19:00.000-07:00

Fajne te warsztaty. Obiady też super. Wujek nie chce żeby do niego tak mówić. Nie wiemy czemu. Jest bardzo dobra zabawa z naszymi białoruskimi kolegami. Nie możemy sie doczekać wizyty w fabryce zapałek i oglądania głów Lenina. Zaczynamy już treningi przed meczem piłki nożnej.

ps.Carmen to bardzo miła i ładna pani, Łukasz też jest super.

2011-07-03T04:18:00.000-07:00

"Kali raptam pachuesh kamunalnija pahi...

Gey la-la-la ti ne chakay surprisau ne budzet"

początek / пачатак

2011-07-03T04:16:00.000-07:00

Dwudniowe warsztaty dobiegły końca, poznaliśmy się, wycieczka zaplanowana, czekamy do 26 :)

Dvuchdzionnyja varštaty padyšli da kanca, my paznajomilisia, ekskursija zaplanavanaja, čakajem 26-ha =)